Long time no see...

Wat is het lang geleden, dat ik nog eens de schrijfmicrobe kreeg, en mij dan ook de tijd gunde om er iets mee te doen... 

Het is het laatste anderhalf jaar enorm, maar dan ook enorm druk geweest, en de foto's stapelden zich op in het geheugen van mijn mobieltje. Telkens dacht ik: "Potverdorie, dit is toch echt wel een super onderwerp om over te schrijven!" Telkens nam ik foto's, en vulde mijn warhoofdje zich met "literaire" plannen. En telkens bleef het daarbij. Bij plannen en foto's. Tot ik deze week het vliegend zot nog eens kreeg, en besloot om een recept uit te typen, en op te nemen in een blogje. :o) 

Yeah, baby, the Bitch is back!!! En ze is er nog altijd fier op, om een bitch te zijn. En een Austin Powers fan.

Intussen is er natuurlijk een heleboel gebeurd in mijn leven. Ik verhuisde van de achtertuin van Planckendael, naar de Rijmenamse bossen. Naar een schattig Rijmenams Huisje, met een heerlijk Rijmenams Tuintje. 

Met heerlijke Rijmenamse fruitboompjes, en I can hardly wait! Want binnenkort volgt mijn favoriete lentegebeurtenis. Het uitkomen van de bloesems... (secondje geduld terwijl ik eventjes wegdroom)

In dat Rijmenamse tuintje bevond zich ook een Rijmenamse kippenren. Het duurde dus niet lang of we (jaja wel degelijk WE, en niet meer IK) adopteerden ook Rijmenamse kipjes, die ons met liefde voorzien van heerlijk verse eitjes. De lieverd aan uw linkerzijde, is intussen, spijtig genoeg naar de hemel gevlogen. Ze woonde niet lang genoeg bij ons om een naam te krijgen. Verder waren er nog Cruella, Frida, en Annemieke en Rozemieke. Het was nooit echt duidelijk wie wie was, want De Miekes waren beide wit, maar intussen is er ook daarvan eentje naar onze lieve heer gevlogen, en ik besloot om haar zus dan toch maar Rozemieke te noemen :o( ...

Nog gezinsuitbreidingen? Ja natuurlijk. Ook de volgende nieuwe telg had gelukkig geen pampers nodig. Ik vermoed dat ze dat toch maar zou opeten, als ze de kans moest krijgen. Liam en Henna ken je misschien nog uit een ver en grijs verleden, maar ze kregen een kleine, hyperactieve, zwart-witte zus, met een voorliefde voor putten graven, papiertjes opeten, en de hond van de Rijmenamse overburen op stang jagen. Intussen weet ze al heel goed hoe ze zowel De Baas als de Grote Wolf rond haar vingertje moet draaien. Bij Het Vrouwtje wil dat meestal wat minder lukken.

Welkom lieve Loes!!! 

Wat gebeurde er nog? 

How could I forget? Een dagje Londen met de tofste collega's ooit!!!

 
 
Waar ik trachtte mijn hoogtevrees te overwinnen in de London Eye, al wou dat niet echt lukken. Het uitzicht was prachtig, maar ervan genieten kon ik pas nadien, bij het bekijken van de foto's...

En natuurlijk gebeurde er nog vanalles. We maakten nog meer Schattige Dekentjes, voor schattige baby's van ongelooflijk trotse ouders-streepje-collega's, maar daar zal ik binnenkort nog iets meer over vertellen (en laten zien). Ik leerde een nieuwe familie kennen. Mijn wederhelft (ik zal hem gemakkelijkheidshalve Tijgertje noemen ;o) leerde een nieuwe familie kennen. Hij leerde ook vrij snel het kabaal en de chaos negeren, die een onvermijdelijk nevenproduct van de familie Plate is. 

En er gebeurde nog meer!

Maar bon, ik dwaal een beetje af. Het kriebelde het afgelopen weekend. Ik zag een waterig zonnetje, en de lucht rook heerlijk proper, zoals altijd als het eventjes droog is tussen regenbuien en windvlagen door. En er begon een stemmetje in mijn hoofd te zingen over de lente. En aangezien ik bijna altijd aan eten denk, volgde er na "lente" gedachten over frisse slaatjes met een beetje bite. Alleen zijn de lentegroenten nog niet mee met mijn lentegedachten. Dus dacht ik aan mijn broer zijn koolsla. Met niet meer dan wortel en witte kool (deze tijd van het jaar overvloedig beschikbaar), en nog wat ditjes en datjes, maak je zo een lentefris slaatje.

Ik postte een foodpic op Facebook, kreeg een verzoek voor het recept, en dacht: "Allez lap! Dat is gewoon het perfecte excuus om toch de blogdraad weer op te pakken! En dat deed ik dus!

Nu, over dat slaatje. Het is niet alleen een ongewoon lekker slaatje. Het is ook een ongelooflijk hip slaatje.

De witte kool laat je namelijk lichtjes fermenteren. En trendy foodies praten de laatste tijd over niet anders. Zelfs Pascale Naessens doet het.

Zoals gewoonlijk, was de familie Plate de trends ver voor. Mijn broer maakt deze salade al enkele jaartjes. En ook al hadden we eigenlijk niet door dat we de kool heel licht lieten fermenteren, we deden het dus al voor hippe mensen het hip begonnen te vinden.

Genoeg gepalaverd. 

Hoe beginnen we eraan? Wel, ik, ik pak mijn boek met recepten. Het is te zeggen. Ich neme mein Buch mit Rezepte.

Onzen Daddy bracht hem ooit mee voor mij uit Duitsland, wat toch meer dan een klein beetje een tweede thuis blijft voor onze hele familie. En ik ben er nog altijd kei blij mee. Niet zomaar elk recept krijgt een ereplekje in dit boek. Het zijn vooral familierecepten, of recepten die dan misschien niet overgeërfd zijn, maar die toch hun waarde al ruimschoots bewezen. 

Dit recept is allebei. Het is een familierecept, en ik ben er dan ook nog eens dol op. Alleen moet ge dat niet aan mijn broer verklappen. Anders geraakt zijne kraag helemaal niet meer dicht.

Wat heb je er voor nodig?

- 1/3 tot 1/2 van een witte kool

- 3 of 4 wortels

- 1 ui, of 2 sjalotten

- 1 limoen of citroen

- Yoghurt

- 2 of 3 zoetzure augurken (van die grote), en ook wat van het vocht uit de bokaal

- Azijn (mijn broer gebruikt witte wijnazijn, zelf verkies ik appelazijn)

- Olijfolie

- Mosterd

- Peper en zout

- 1 appel (naar keuze) of een lepeltje honing (ook al naar keuze)

- Een mandoline, schaaf, of een heel, heel scherp mes

En wat ga je met al die spullen doen?

- Schaaf de kool, of snijd deze heel fijn met mes of mandoline.

- Doe de kool in een ruime kom, met heel veel zout. Kneed het zout goed in de reepjes kool om de     vezels te breken. Laat dit minstens een uur staan (meestal laat ik het een nachtje rusten). Het zout en het kneden brengen dus dat geweldig hippe fermenteringsproces op gang.

- Rasp de wortels. Als je rasp niet al te scherp is, zou ik dat eerder ook met een mes of mandoline doen, al duurt het met een mes misschien wat langer. Het maakt dat je wortelreepjes krokanter blijven. Snijd de ui in heel fijne ringen.

- Maak een zoetzure dressing met de yoghurt, het vocht van de augurken, de azijn, olijfolie en mosterd. Als je er geen appel gaat bij doen, zou ik persoonlijk wel honing in de dressing doen, om het zoete van de appel wat te compenseren. En ik ben ook gewoon een fan van de combinatie honing-mosterd.

- Rasp de optionele appel.

- Meng wortel, ui, appel en dressing.

- Spoel de kool heel goed na (liefst meerdere malen). Proef een reepje kool zodat je zeker bent dat al het zout weggespoeld is. Knijp het vocht eruit (eventueel met behulp van een keukenhanddoek).

- De kool een beetje ontwarren, en mengen met de andere ingrediënten.

- Proeven en naar smaak verder afkruiden met peper, zout, of een beetje extra mosterd, als het wat pittiger mag zijn.

Ik zou zeggen: "Smakelijk!" Het is niet alleen een lekker fris, knapperig slaatje voor als je niet kan wachten op de lente. Het is ook een voltreffer op eender welke barbeque, en probeer het eens als extra topping bovenop een bruine boterham met kaas. YUM!!!!!

Tot slot, staan er onderaan elke pagina in mein Buch mit Rezepte wijze woorden, en degenen die bij dit recept horen, wil ik toch nog met je delen:

"Der Mensch ist, was er isst."

Ludwig Feuerbach.

De laatste paar dagen

De laatste paar dagen lijkt het wel of de zomer zijn intrede wil maken, maar de lente ons nog niet wil verlaten, waardoor ze er hier, boven onze hoofden, een gevecht op leven en dood voor voeren. De wapens? Een bombardement van zon, wolken, hitte, regen, hagelbollen (waar ge een partijtje golf mee zou kunnen spelen), donder en bliksem. En wij moeten het hier intussen maar uitzweten. Nu, er zijn ergere dingen op de wereld, laten we daar eerlijk in zijn.

Tussen de plensbuien door, zijn er dingen genoeg om van te genieten. En tijdens de plensbuien, tja, dan kan je maar weer eens versteld staan van wat de natuur allemaal kan. We vergeten dat al eens gemakkelijk, en beschouwen alles als vanzelfsprekend. Het feit dat we appels kunnen plukken (of kopen, voor degenen die geen appelboom in de tuin hebben), eitjes rapen, en eigenlijk, hier bij ons over een overvloed aan eten beschikken, met keuzemogelijkheden alom, lijkt vaak heel normaal. Maar alles wat de aarde voor ons doet, is eigenlijk een klein wonder, ook al staan we daar vaak niet bij stil.

 

 

Kun jij zoiets moois maken? En wat meer is, kun jij zoiets maken met als grondstoffen een zaadje ter grootte van een zandkorrel, wat aarde, zonlicht, water en warmte?

 

De natuur kan dat dus wel. Wij, nietige mensjes, niet. Wij kunnen het alleen maar reproduceren. Zelfs Da Vinci, hoe geniaal hij ook was, kon zoiets niet maken, alleen maar weergeven. Zeg nu nog eens dat Moeder Natuur niet ongelooflijk machtig is, om niet te zeggen ook best cool, en creatief. Het feit alleen al dat dat zaadje alle groeikracht en potentieel bevat dat die hele plant nodig heeft, is toch eigenlijk onvoorstelbaar? Ik vind alleszins van wel.

 

Zij voorziet ons van de heerlijkste vruchten, die je zo van de bomen kunt plukken.

 

 

 

Zeg nu zelf, het is toch zalig om op je blote voeten de tuin in te slenteren, met een kommetje in de hand, en om terug binnen te slenteren met een ongelooflijk lekker, gezond tussendoortje of dessertje? Eten uit eigen tuin, er is maar weinig tegen opgewassen, als je 't mij vraagt.

 

 

En buiten het voedsel, levert ze ons ook nog eens schoonheid op, die natuur. Prachtige uitzichten tijdens het plukken van frambozen, ...

 

 

En bij het wandelen...

 

 

 

 

 

 

 

Met af en toe een rustplekje voor Peppie en Kokkie.

 

 

Wanneer ik daar de kans voor had, wanneer het gras droog geraakte tussen de onweders in, genoot ik van een van mijn favoriete geschenken van de natuur. Zon, en groen, groen gras...

 

 

Met of zonder bodyguard om over mij te waken tijdens mijn dutje.

 

 

Ik geloof niet dat ik jullie al aan deze wijsneus had voorgesteld...

 

Maar hij kan ook zoooo lief zijn, en het uitzicht dat tussen zijn twee oren terug te vinden is, hoort ongetwijfeld bij de mooisten ter wereld.

 

Maar kom, mensen maken soms ook mooie dingen he, daar kunnen we het allemaal wel eens over zijn, en ook zij zorgen soms voor een mooi uitzicht tijdens een wandeling...

 

 

En in tegenstelling tot de andere organismen waar wij onze wereld mee delen, eten we niet alleen wat de natuur ons geeft, maar maken we er iets anders mee, waarbij het resultaat tegelijk meer, en anders is, dan de ingrediënten waar we mee begonnen. En dat leidt ons naar... Veggiedag, alleen deze keer eens niet op donderdag. En wat aten we deze keer?

 

Quesadillas met guacamole. Helemaal niet moeilijk. Maar dat zeg ik altijd zeker? Geloven jullie mij nog altijd? Het is nochtans echt waar, hoor.

 

Waar beginnen we mee?

 

Ingrediënten voor 4 personen (de vulling maak je eigenlijk naar smaak, met meer of minder van een of ander ingrediënt):

 

Voor de quesadilla's

- 4 zachte maistortillas

- 1 blik kidneybonen (goed spoelen om de blubber eraf te krijgen, en laten uitlekken)

- 1 blikje maiskorrels

- 1 of twee paprika's, in kleine blokjes gesneden

- één of twee handjesvol spinazie, fijngesnipperd

 

- lente-ui, fijn gesneden

- geraspte kaas, van het type emmental (iets dat bij het smelten goed plakkerig wordt)

- 1 teentje look, in twee gesneden

 

Voor de guacamole

- 1 goed rijpe avocado

- lente-ui, fijngesnipperd

- 1 tomaat, ontveld, ontpit en in kleine blokjes

- sap (en eventueel zeste) van een limoen

- 1 fijngesnipperd chilipepertje (met of zonder pitjes, al naargelang hoe pittig je je guacamole wil hebben)

 

Bereiding:

 

- Doe de kindeybonen in een grote kom, en knijp ze goed kapot, zodat je een soort pasta krijgt. Gebruik uw handen maar eens, het brengt het kind in u naar boven. Of, als je je kindjes wil betrekken bij het koken, met goed proper geschrobte pollekes is dit ook een klusje wat ze meestal keiplezant vinden.

 

- Doe de rest van de groenten en de kaas bij de bonen, en meng goed (jaja, met uw handen, echt waar, want met een lepel krijg je het, ofwel niet goed gemengd, ofwel duwt ge uw groentjes kapot).

 

- Wrijf 1 kant van een tortilla in met de snijkant van het knoflookteentje.

 

- Beleg daarna de helft van de tortilla met de vulling (ik verdeel mijn vulling altijd op voorhand ongeveer in porties, zodat ik op het einde niet achterblijf met één of twee heel gierig gevulde quesadilla's omdat de vulling op was)

 

- Vouw het hele geval dicht, en herhaal dit met alle tortilla's.

- Nu kan je ze in de pan bakken tot de kaas gesmolten is, of tussen een grill leggen. Persoonlijk vind ik dat mooier, want dan krijg je van die mooie grill-streepjes op je quesadilla.

- De guacamole maak je door gewoon alle ingrediënten in een kom te gooien en goed te pletten met een vork. Sommige mensen mixen dat naar het schijnt voor ze er de lente-ui en tomatenblokjes bijdoen, en hoewel dat een goeie optie is als je avocado nog niet rijp genoeg is om te pletten, probeer ik dat zoveel mogelijk te vermijden. Ik heb liever wat textuur in mijn guacamole, in plaats van er een vormeloos papje van te maken.

- En dan, serveer je de twee dus tesamen!

Smakelijk!!!

These are a few of my favourite things ...

Raindrops on roses and whiskers on kittens, bright copper kettles and warm woolen mittens, brown paper packages tied op with strings, these are a few of my favourite things!

Voor wie het nog niet wist, the Sound of music behoort ook tot mijn favourite things, maar dat is bijzaak. Eigenlijk wou ik jullie meer vertellen over mijn andere favourite things.

Zo ben ik dol op mijn home town, Mechelen. Ik vind het zalig om door haar straten te wandelen, een koffietje te gaan drinken bij Sister Bean na een namiddagje shoppen, of om 's avonds door de straten te wandelen, op weg naar de Jazzzolder, om wat muziek en sfeer op te gaan snuiven. Ik vind het heerlijk om er met de fiets door te cruisen, of om een bolletje lavendelijs te snoepen in de schaduw van de Sint-Romboutstoren.

 

Maar Mechelen ademt vooral geschiedenis. En als je door haar straten wandelt, adem je mee. Men is er heel goed geslaagd in het bouwen van moderne dingen, zonder afbreuk te doen aan de monumenten die er al waren. Het glazen Huis van de Mechelaar past perfect naast het oude stadhuis. En dat vind ik gewoon leuk. Zonder meer. Deze week had ik de kans om weer eventjes kort te genieten van Mechelen.

De reden dat ik in Mechelen moest zijn, was minder. Yours truly is vriendelijk door de staat uitgenodigd om een hele dag deel te nemen aan het verkiezingsgebeuren. Alsof ik anders niet wist wat doen. De nodige papieren ophalen in het gerechtsgebouw, leverde mij echter een niet onaangename verrassing op, en mijn stemming sloeg direct om.

Ik was gewoon bijna vergeten hoe mooi die gebouwen zijn. De binnentuin en de ingang laten je eventjes vergeten dat je je in het jaar 2014 bevindt, tot de dame met een charette en huilende baby je voorbijsteekt op weg naar binnen.

Stel je voor dat je elke dag op je werk uit het raam kan kijken, en hiervan genieten. Ik ben er gewoon jaloers op, op de mensen die dat kunnen.

Bon, ik dwaal af. Ik zou het hebben over mijn favoriete dingen. Weet je waar ik nog dol op ben?  Kleurig haakwerk. Het is zo ontspannend, en als ik naar al die kleurtjes kijk, wordt ik gewoon helemaal happy.

De geur van versgemaaid gras. En op een stil momentje om gewoon op een handdoekje in het gras te liggen genieten van het zonnetje.

En op mijn lijstje van favoriete dingen mag natuurlijk koken niet ontbreken. Als het daarbij ook nog gezond is, ben ik dubbel zo gelukkig.

Onlangs was het weer veggiedag, en dit keer gingen we voor een Grieks slaatje met quinoa. Zeker de moeite waard om ook eens te proberen. Mijn proefkonijnen kloegen alleszins niet.

Kook de quinoa gaar volgens de instructies op de verpakking. Laat goed afkoelen, en roer los met een vork.

Hierbij doe je:

- Kerstomaatjes, in vier gesneden

 

- Jonge spinazieblaadjes, grof gesneden of gescheurd, en ijsbergsla, in heel fijne reepjes (maar eigenlijk kun je elke soort sla gebruiken die je graag lust).

- Fetakaas, verkruimeld of in kleine stukjes gesneden.

- Van dit ...

 ... maak je dit

- En uiteraard is een slaatje geen slaatje zonder dressing: neem gelijke delen olijfolie, citroensap, appelazijn, en goed roeren. Goed veel peper en zout, en vlak voor het serveren over het slaatje gieten.

En dan is het uiteraard proeven geblazen.

En als afsluiter, nog één van mijn favourite things. Kapsels. Ik ging vorige zomer naar de kapper, en hoewel ik met een schouderlang krullenkopje binnenging, kwam ik zo buiten. Some people were quite shocked. Maar mijn motto is: ik loop ook niet elke dag met dezelfde schoenen rond, en dat geldt ook voor mijn kapsel!

Maar ik zou mijzelf niet zijn, als ik ook dit weer beu zou worden, en dus ga ik weer sparen. En we zijn toch al wel wat gevorderd, al zeg ik het zelf. 

 

 Nu zijn er nog heel veel zaken op mijn lijstje van favourite things, die ik nog niet vernoemd heb, maar ik kom zonet tot de conclusie dat ik eigenlijk best veel favourite things heb, en ze allemaal opnoemen, zou eventjes duren.

Wat zijn jullie favourite things?