Long time no see...

Wat is het lang geleden, dat ik nog eens de schrijfmicrobe kreeg, en mij dan ook de tijd gunde om er iets mee te doen... 

Het is het laatste anderhalf jaar enorm, maar dan ook enorm druk geweest, en de foto's stapelden zich op in het geheugen van mijn mobieltje. Telkens dacht ik: "Potverdorie, dit is toch echt wel een super onderwerp om over te schrijven!" Telkens nam ik foto's, en vulde mijn warhoofdje zich met "literaire" plannen. En telkens bleef het daarbij. Bij plannen en foto's. Tot ik deze week het vliegend zot nog eens kreeg, en besloot om een recept uit te typen, en op te nemen in een blogje. :o) 

Yeah, baby, the Bitch is back!!! En ze is er nog altijd fier op, om een bitch te zijn. En een Austin Powers fan.

Intussen is er natuurlijk een heleboel gebeurd in mijn leven. Ik verhuisde van de achtertuin van Planckendael, naar de Rijmenamse bossen. Naar een schattig Rijmenams Huisje, met een heerlijk Rijmenams Tuintje. 

Met heerlijke Rijmenamse fruitboompjes, en I can hardly wait! Want binnenkort volgt mijn favoriete lentegebeurtenis. Het uitkomen van de bloesems... (secondje geduld terwijl ik eventjes wegdroom)

In dat Rijmenamse tuintje bevond zich ook een Rijmenamse kippenren. Het duurde dus niet lang of we (jaja wel degelijk WE, en niet meer IK) adopteerden ook Rijmenamse kipjes, die ons met liefde voorzien van heerlijk verse eitjes. De lieverd aan uw linkerzijde, is intussen, spijtig genoeg naar de hemel gevlogen. Ze woonde niet lang genoeg bij ons om een naam te krijgen. Verder waren er nog Cruella, Frida, en Annemieke en Rozemieke. Het was nooit echt duidelijk wie wie was, want De Miekes waren beide wit, maar intussen is er ook daarvan eentje naar onze lieve heer gevlogen, en ik besloot om haar zus dan toch maar Rozemieke te noemen :o( ...

Nog gezinsuitbreidingen? Ja natuurlijk. Ook de volgende nieuwe telg had gelukkig geen pampers nodig. Ik vermoed dat ze dat toch maar zou opeten, als ze de kans moest krijgen. Liam en Henna ken je misschien nog uit een ver en grijs verleden, maar ze kregen een kleine, hyperactieve, zwart-witte zus, met een voorliefde voor putten graven, papiertjes opeten, en de hond van de Rijmenamse overburen op stang jagen. Intussen weet ze al heel goed hoe ze zowel De Baas als de Grote Wolf rond haar vingertje moet draaien. Bij Het Vrouwtje wil dat meestal wat minder lukken.

Welkom lieve Loes!!! 

Wat gebeurde er nog? 

How could I forget? Een dagje Londen met de tofste collega's ooit!!!

 
 
Waar ik trachtte mijn hoogtevrees te overwinnen in de London Eye, al wou dat niet echt lukken. Het uitzicht was prachtig, maar ervan genieten kon ik pas nadien, bij het bekijken van de foto's...

En natuurlijk gebeurde er nog vanalles. We maakten nog meer Schattige Dekentjes, voor schattige baby's van ongelooflijk trotse ouders-streepje-collega's, maar daar zal ik binnenkort nog iets meer over vertellen (en laten zien). Ik leerde een nieuwe familie kennen. Mijn wederhelft (ik zal hem gemakkelijkheidshalve Tijgertje noemen ;o) leerde een nieuwe familie kennen. Hij leerde ook vrij snel het kabaal en de chaos negeren, die een onvermijdelijk nevenproduct van de familie Plate is. 

En er gebeurde nog meer!

Maar bon, ik dwaal een beetje af. Het kriebelde het afgelopen weekend. Ik zag een waterig zonnetje, en de lucht rook heerlijk proper, zoals altijd als het eventjes droog is tussen regenbuien en windvlagen door. En er begon een stemmetje in mijn hoofd te zingen over de lente. En aangezien ik bijna altijd aan eten denk, volgde er na "lente" gedachten over frisse slaatjes met een beetje bite. Alleen zijn de lentegroenten nog niet mee met mijn lentegedachten. Dus dacht ik aan mijn broer zijn koolsla. Met niet meer dan wortel en witte kool (deze tijd van het jaar overvloedig beschikbaar), en nog wat ditjes en datjes, maak je zo een lentefris slaatje.

Ik postte een foodpic op Facebook, kreeg een verzoek voor het recept, en dacht: "Allez lap! Dat is gewoon het perfecte excuus om toch de blogdraad weer op te pakken! En dat deed ik dus!

Nu, over dat slaatje. Het is niet alleen een ongewoon lekker slaatje. Het is ook een ongelooflijk hip slaatje.

De witte kool laat je namelijk lichtjes fermenteren. En trendy foodies praten de laatste tijd over niet anders. Zelfs Pascale Naessens doet het.

Zoals gewoonlijk, was de familie Plate de trends ver voor. Mijn broer maakt deze salade al enkele jaartjes. En ook al hadden we eigenlijk niet door dat we de kool heel licht lieten fermenteren, we deden het dus al voor hippe mensen het hip begonnen te vinden.

Genoeg gepalaverd. 

Hoe beginnen we eraan? Wel, ik, ik pak mijn boek met recepten. Het is te zeggen. Ich neme mein Buch mit Rezepte.

Onzen Daddy bracht hem ooit mee voor mij uit Duitsland, wat toch meer dan een klein beetje een tweede thuis blijft voor onze hele familie. En ik ben er nog altijd kei blij mee. Niet zomaar elk recept krijgt een ereplekje in dit boek. Het zijn vooral familierecepten, of recepten die dan misschien niet overgeërfd zijn, maar die toch hun waarde al ruimschoots bewezen. 

Dit recept is allebei. Het is een familierecept, en ik ben er dan ook nog eens dol op. Alleen moet ge dat niet aan mijn broer verklappen. Anders geraakt zijne kraag helemaal niet meer dicht.

Wat heb je er voor nodig?

- 1/3 tot 1/2 van een witte kool

- 3 of 4 wortels

- 1 ui, of 2 sjalotten

- 1 limoen of citroen

- Yoghurt

- 2 of 3 zoetzure augurken (van die grote), en ook wat van het vocht uit de bokaal

- Azijn (mijn broer gebruikt witte wijnazijn, zelf verkies ik appelazijn)

- Olijfolie

- Mosterd

- Peper en zout

- 1 appel (naar keuze) of een lepeltje honing (ook al naar keuze)

- Een mandoline, schaaf, of een heel, heel scherp mes

En wat ga je met al die spullen doen?

- Schaaf de kool, of snijd deze heel fijn met mes of mandoline.

- Doe de kool in een ruime kom, met heel veel zout. Kneed het zout goed in de reepjes kool om de     vezels te breken. Laat dit minstens een uur staan (meestal laat ik het een nachtje rusten). Het zout en het kneden brengen dus dat geweldig hippe fermenteringsproces op gang.

- Rasp de wortels. Als je rasp niet al te scherp is, zou ik dat eerder ook met een mes of mandoline doen, al duurt het met een mes misschien wat langer. Het maakt dat je wortelreepjes krokanter blijven. Snijd de ui in heel fijne ringen.

- Maak een zoetzure dressing met de yoghurt, het vocht van de augurken, de azijn, olijfolie en mosterd. Als je er geen appel gaat bij doen, zou ik persoonlijk wel honing in de dressing doen, om het zoete van de appel wat te compenseren. En ik ben ook gewoon een fan van de combinatie honing-mosterd.

- Rasp de optionele appel.

- Meng wortel, ui, appel en dressing.

- Spoel de kool heel goed na (liefst meerdere malen). Proef een reepje kool zodat je zeker bent dat al het zout weggespoeld is. Knijp het vocht eruit (eventueel met behulp van een keukenhanddoek).

- De kool een beetje ontwarren, en mengen met de andere ingrediënten.

- Proeven en naar smaak verder afkruiden met peper, zout, of een beetje extra mosterd, als het wat pittiger mag zijn.

Ik zou zeggen: "Smakelijk!" Het is niet alleen een lekker fris, knapperig slaatje voor als je niet kan wachten op de lente. Het is ook een voltreffer op eender welke barbeque, en probeer het eens als extra topping bovenop een bruine boterham met kaas. YUM!!!!!

Tot slot, staan er onderaan elke pagina in mein Buch mit Rezepte wijze woorden, en degenen die bij dit recept horen, wil ik toch nog met je delen:

"Der Mensch ist, was er isst."

Ludwig Feuerbach.

Love your body, you only have one.

Ik hou van mijn lichaam. Het is eigenlijk best moeilijk om te zeggen, of dat vind ik tenminste. Het is iets waar ik sinds kort zeer bewust voor probeer te kiezen. Tenminste, dat probeer ik nu. Maar ik geloof het nog altijd te weinig, en ik ben niet de enige, zo blijkt.

I love my body. It's actually a difficult thing to say, even more than it is a difficult thing to write. It is to me anyway. It's something I deliberately choose to do, or try to do, these days. But I still don't believe it often enough, and as it turns out, I'm not the only one.

Ik zag zonet een filmpje van The Body Image Movement. Allemaal in gang gezet door een moedige dame die een wel heel ongebruikelijke voor-en-na foto aan de wereld toonde. Hoewel ongebruikelijk vond ik het een van de mooiste die ik ooit gezien heb. Het filmpje dat bij in het artikel stond, deed mij nog maar eens beseffen dat ik niet de enige ben die allesbehalve blij is met wat ik in de spiegel zie. Ga zeker zelf  hier eens een kijkje nemen, want deze straffe madam kan alle steun gebruiken om haar project verder te zetten. Alleszins, mijne molen begon te draaien, en ik leerde weer een beetje meer om mijzelf graag te zien.

I just watched a short video, published by The Body Image Movement. It all started when a brave lady showed a very unusual before and after photo to the world. Though unusual, I immediately thought it was one of the most beautiful ones i have ever seen. The video that was also a part of the article, made me realise, all over again, that I am not alone in not loving what I see in the mirror. You should definitely go there , because this incredible lady needs all the support we can give her to continue her project. Anyway, it got me thinking, and I learned a little more about how to love myself.

Het afgelopen weekend ben ik er eventjes tussenuit geweest met drie prachtige madammen. We noemden het al lachend het Bitchen weekend. We hebben veel gelachen, veel plezier gemaakt, leren geochachen (maar dat is een verhaal voor een andere keer), en veel gepraat. Een van de drie ladies zei tegen mij dat ze mijn zelfvertrouwen zo bewondert, waarna ik toegaf dat dat voor het overgrote deel blufpoker is. Het gesprek dat daaruitvolgde deed mij toch weer eventjes stilstaan bij het feit dat iedereen zo zijn eigen onzekerheden heeft, zijn eigen issues. Eerlijk gezegd, de issues die de drie dames bij zichzelf zagen, waren dingen die mij nog nooit opgevallen zijn. Bitches (en dat beschouw ik als een eretitel), ik ben keiblij met de tijd die we samen hebben gespendeerd, en neem het van mij aan, jullie zijn alledrie prachtig! Gorgeous!!!

Last weekend, these three fabulous ladies and I took off on a field trip for the weekend. We laughingly called it the Bitches' Weekend. We had some great laughs, had loads of fun, learned all about geocaching (but that is a whole other story), and did a lot of talking. One of those three girls told me she really admired my confidence, after which I admitted that a lot of my so called confidence is more about me pretending to be confident. The conversation that followed made me realise (again) that we all have our insecurities, our own issues. And to be honest, the issues my friends confessed to, were things I had never noticed. Bitches (and I consider that to be a title of honour), I couldn't be happier about the weekend we spent together, and take it from me, you are, all three of you, beautiful! Gorgeous!!!

Het is iets heel menselijks, om je zo hard te fixeren op gebreken die iemand anders niet eens ziet, terwijl we de schoonheid, die iemand anders in ons ziet, op onze beurt negeren. Ik denk dat bijna iedereen het doet. Maar het is niet iets waar je geen keuze in hebt. Ik probeer steeds meer, om heel bewust te kiezen voor houden van mijzelf, al is dat iets wat met vallen en opstaan gaat. De ene dag kijk ik in de spiegel, en zie ik mooie ogen en volle lippen. De volgende dag zie ik mijn eerste rimpel (kan er nog altijd niet van over!!!), en voel ik mij dik, lelijk, of allebei. Maar we gaan de goeie kant op. De optimistische momenten zijn veruit in de meerderheid, in tegenstelling tot 10 jaar geleden.

I think it's very human, this thing we do, where we focus on flaws and faults that someone else doesn't even notice, while ignoring the beauty others see in us. I think almost everyone does it, to some extent. But it's not something you have no choice in. I try more and more, to deliberately choose to love myself, even if it is an ongoing journey, with its ups and downs. One day, I'll look in the mirror, and see pretty eyes and full lips. The next day, I may see my very first wrinkle (still haven't got my head 'round that one!!!), and feel fat, ugly, or both. But I'm getting there. The optimistic moments by far outweigh the more pessimistic ones these days, unlike how it was 10 years ago.

Een foto als deze, waarop je mijn been ziet (en die vind ik nog altijd niet mooi) was vroeger gewoon onmogelijk. Eender welke foto van mij was gewoon bijna onmogelijk. Als ik een fototoestel zag ging ik letterlijk lopen. Maar ik was het beu om weg te smelten in lange broeken tijdens zomerdagen van 30° en meer, en ik nam het besluit om mij niet meer te verstoppen. Ik ben vastbesloten om blij te zijn met mijzelf, met mijn lichaam. Ja, ik heb lelijke benen, een buikje en een dikke kont. Maar ik heb ook een taille die ik maar al te graag laat zien, mooie ogen, en een beminnelijk karakter dat toch ook al één en ander moet kunnen goedmaken. Wie er niet tegen kan, kijk dan verdomme maar naar de grond. Ik nodig jullie allemaal uit om hetzelfde te zeggen. Ga voor een spiegel staan, kijk eens goed naar jezelf, en zeg luidop wat je mooi vind, en daarna, roep je het van de daken: "Ik ben blij met mezelf. Ik ben mijn lichaam dankbaar." Je mag die instructies zo letterlijk nemen als je zelf wilt. Als je graag op de oprit gaat staan en echt eens van uw peretten geeft, vooral doen. Als ge het eerder figuurlijk wilt opvatten, daar kan ik helemaal inkomen.

A picture like this one, showing a piece of leg (and I still don't think I have nice legs) used to be impossible. Any sort of picture of me was virtually impossible. It only took one glimpse of someone holding a camera and I would run off. However, I got tired of melting away in long trousers during summer days with temperatures 30°C and hotter, and decided to stop hiding. I am determined to love my body. Yes, I have ugly legs, a bit of tummy, and a big bum. But I also have a waist I don't mind showing off, pretty eyes, and a loveable personality that should account for something as well. If you can't stand the sight of me, you can bloody well watch the ground for all I care. I invite all of you to say the same. Go and stand in front of a mirror, have a good look, and tell yourself what you like about yourself. Afterwards, shout it out for all the world to hear: "I love myself. I am grateful to my body." Feel free to take these instructions as literally as you want. If you feel the need to stand in your driveway and let the world hear you roar, be my guest. If you'd rather take a more figurative approach, I completely understand.


Moeders die naar de spiegel kijken, en niet meer hetzelfde lichaam zien als voor hun zwangerschap: wees er blij om. Wees je lichaam dankbaar, want het heeft je een ongelooflijk mooi, groot (en ongetwijfeld soms vermoeiend) geschenk gegeven.

Any mother looking in a mirror, and not seeing the same body that was there before you got pregnant: that's something to cherish. Be grateful to your body, because it gave you the biggest, most beautiful (if sometimes, without a doubt, exhausting) gift imaginable.


Ik heb zelf een groot litteken op mijn bil, van een heupoperatie, maar dat vind ik al lang niet meer erg. Ik ben er blij mee, met dat litteken, want zonder dat litteken zou ik niet rechtop kunnen lopen, laat staan lange wandelingen maken, of fietsen, of het beroep uitoefenen waar ik eigenlijk echt wel dol op ben. Het is een bescheiden ereteken. Ik ben sterker uit de strijd gekomen, en dat litteken is daar het bewijs van. Ook dat is een van de dingen aan mijn lichaam, waar ik dankbaar voor ben.

I have a large scar on my thigh, from hip surgery when I was 19, but I stopped minding a long time ago. It's a scar I'm happy to have, because without it, walking upright would be rather difficult, and taking long walks, riding a bike, or even doing the job I really love doing, would be all but impossible. It's become a modest badge of honour. I fought, and came out stronger, and that scar proves it. That too is one of the things I love about my body.


Meisjes, merci voor het zalige weekendje dat we gehad hebben, en nog meer voor wat we allemaal van elkaar hebben kunnen leren de afgelopen dagen. Hopelijk volgen er zo nog mooie weekends (en cache-tochten).

Girls, thank you all so much for a lovely weekend, and even more for the lessons we all learned from each other during these past few days. I hope it was the first of many amazing weekends (and caching trips).

We are beautiful. All of us, in our own way. And don't you dare disagree!