woensdag 27 maart 2013

Onze kleine

Herinner je je een blogberichtje van in december, waarin ik de nieuwste telg uit ons (weliswaar kleine) gezinnetje voorstelde?

Het ging toen over een klein, schattig, pluizig pupje, van 8 weken oud.

Liam van de Wolvenvallei, 8 weken oud.

Toen was hij nog schattig, niet waar? Wel, zoals dat gaat, werd hij groter...
Liam van de Wolvenvallei, 3 maanden oud
... en groter!                                                        

Liam van de Wolvenvallei, 5 maanden oud.
Ter vergelijking: Liams (kleine) grote zus Henna, 4 jaar oud.
Op deze foto is hij nog maar 5 maanden oud!
Mensen die hem een week niet gezien hebben, verschieten zich een bult, en vragen direct of we roze korrel onder zijn brokskes mengen.

Dat kleine, handige puppybenchke waar hij al zijn dutjes in deed, barstte stilaan uit zijn voegen, waardoor er een ander, groter (op één na grootste formaat) in de plaats moest komen.


En blij dat hij er mee was.

Wat mij betreft mag het een nieuw spreekwoord worden: in plaats van groeien als kool, groeien als Liam.

Wat ook groeit als kool, en waar ik heel blij om ben, wegens dan toch nog enig lentegevoel te hebben als ik in de richting van mijn venster kijk, zijn mijn ongelooflijk goed gezinde narciskes.

Wat ben ik toch DOL op narciskes, en al helemaal als het verschrikkelijk deprimerend weer is. Het is het soort bloem dat het u onmogelijk maakt om depressief te blijven. En dus eindigen we met een vrolijke vervuld-van-lentebloemen-en-happy-thoughts-glimlach.

Tot de volgende keer maar weer!





woensdag 20 maart 2013

Schatten op zolder

Het is verbazingwekkend, wat ge allemaal kunt vinden in uw eigen huis. Het is echt waar, wat ze op TV zeggen. Ge kunt werkelijk schatten op zolder liggen hebben, en het gewoon ni weten.

In het geval van mij en mijn mama gaat het eerder over schatten van emotionele aard.

Onlangs waren we aan het rommelen in een plastic zak met lapjes stof, die nog van mijn grootmoeder geweest was. En tussen de lapjes vonden we twee vierkante stukjes patchwork, even groot, in dezelfde kleuren. De beginsels van een schattig kussentje.









Ik herinner me dat ze met veel geduld ongelooflijk mooi handwerk maakte. Kanten gordijntjes, kleedjes, prachtig geborduurde taferelen en blijkbaar ook patchwork.

Mijn grootmoeder is intussen alweer 9 jaar geleden gestorven aan kanker.

Wanneer is ze eraan begonnen? Voor of na de diagnose? Waarom maakte ze het nooit af? Schoot uiteindelijk de tijd tekort?

Ik weet niet waarom het kussentje bleef liggen, maar ik zou het heel spijtig vinden om het onafgewerkt weer terug in de kast te leggen.

Ik speel al een tijdje met het idee om patchwork te leren maken, en zeg nu zelf: bestaat er een betere reden dan deze?

Een herinnering aan mijn grootmoeder vervolledigen, zodat ik er elke dag naar kan kijken? Daar wil ik het wel voor doen.

Het afgewerkte product krijg je vast en zeker ook nog te zien.

dinsdag 12 maart 2013

Breiprojecten enzo

Ik wou vooral mijn laatste project alvast met jullie delen, maar er moet mijn nog iets anders van het hart.


Er zijn vast en zeker mooiere tafereeltjes om langs te fietsen onderweg naar het werk, maar dit vond ik toch ook al de moeite. Ik vond het zelfs zo mooi dat ik het niet kon laten om eventjes van mijn fietske te stappen en er een fotoke van te trekken.

En geloof mij, int echt was het nog veel schoner.

Ok. Na deze korte afdwaling komen we dus bij het onderwerp van de dag: mijn nieuwe breiproject.
Het kleurige, golvende babydekentje dat mijn collega's en ik haakten voor een zwangere collega, bracht mij op een idee. En wat voor een idee.
Het begon allemaal hiermee.


Ik liep in de Veritas voorbij deze wol, en de verliefdheid stond zo overduidelijk op mijn gezicht te lezen, dat Steven zei: "Allez kom, pak dat ook nog maar mee."

Nu bleef nog de vraag over, wat ga ik in godsnaam met deze prachtige, grote bol mohair-achtige wol doen? Aangezien ik zo'n koukleum ben, en dol op ponchokes en aanverwanten, was de keuze snel gemaakt. Nu nog uitzoeken hoe ik die keuze ging uitwerken.

Ja, in golfjes dus. Ook daarin waren nog verschillende opties, maar mijn oorspronkelijke, en uiteindelijk favoriete idee was dit ongeveer.




Maar...
Nu ik de wol zie, in golvend gebreide toestand, begin ik alweer te twijfelen.


 

Ik krijg zin in een lekker grote omslagdoek, of een kortere poncho met afgeronde onderkant.
 
Wat denken jullie?

En verder...
Herinner je je de flessengroene trui die ik voor Steven aan het breien ben? De rug, het grootste, en eindeloos lijkende rugpand is eindelijk af!!!!

Ik dacht dat er nooit een einde aan zou komen, maar het is dan toch gelukt. En blij dat ik ben. Misschien geraakt hij dan toch af voor volgende winter. Joepie!
Uiteraard ben ik ook altijd nieuwsgierig naar brei- of haakprojecten van iedereen die hier al eens een kijkje komt nemen.
Tot gauw!

dinsdag 19 februari 2013

Een GSM hoesje haken? Piece of cake!

Ik vind een kleurig zelfgemaakt GSM-hoesje echt wel tof. Zo tof dat ik er mijzelf al twee cadeau gedaan heb.

Het is eigenlijk begonnen met een nieuwe GSM, waar ik maar geen passend hoesje voor vond. En dus maakte ik er een. Leuke kleurtjes (als het maar kleurtjes zijn, dan ben ik al half content), tikje retro.
En op een dag was het eigenlijk klaar.

Tadaa!!!


Dit is hem. Leuk he? (Allez, ik vind het toch leuk)

Maar ja, op één been kan een mens niet staan he. Dus kwam er een nummer twee. Een beetje flashier, en in mijn lievelingskleur: roze.
 En om eventjes iets anders te doen: deze keer met een velcrosluiting.

Maar, hoe begin je  daar nu aan, aan zo'n schoon GSM hoesje?
Heel simpel: met een draad en haaknaald. Ik neem meestal een iets fijnere naald dan je normaal gezien nodig hebt voor het garen van jouw keuze: op die manier bekom je een dikkere structuur, wat je GSM ook beter beschermt.

Haak een ketting lossen. De lengte daarvan hangt af van het formaat van je GSM. Voor een tamelijk platte GSM, zoals de mijne, haak je je ketting ongeveer zo lang als de onderkant van je GSM.


Als jouw toestel iets dikker is, maak je de ketting iets korter. Keer, en haak een rij vasten in de achterste lussen van je ketting. Haak drie vasten in het uiteinde van de ketting (de eerste losse die je gehaakt hebt.
Ga nu verder aan de andere kant van je opzetketting, en haak een rij vasten in de voorste lussen van de ketting.

Blijf rondom haken, en zet aan de uiteinden steeds meerdere vasten in één steek, tot je lapje zo groot is dat er aan alle kanten net één rij steken zichtbaar is als je je GSM erbovenop zet.


Begin vanaf nu in elke vaste steeds een half stokje te haken, en blijf de hele tijd in een spiraal rondhaken. Het wordt nu vanzelf het GSM-hoesje van je dromen.

Test regelmatig of je hoesje al lang genoeg is, door er gewoon je GSM in te steken.


Als het hoesje lang genoeg is, gaan we er nog een flapje aanzetten. Ik heb bij het laatste hoesje voor mijn flapje opnieuw vasten genomen in plaats van halve stokjes, om een structuurverschil te bekomen, maar daar doet ge uiteraard uw goesting mee.

Het belangrijkste is, dat we nu heen en weer gaan beginnen haken, in plaats van in een spiraal eindeloos rond te haken.

Als je aan de zijkant van het zakje gekomen bent, maak dan het benodigde aantal keerlossen voor de steek van uw keuze, keer en begin heen en weer te haken. Telkens je bij de zijkant komt, keer je om en haak je in de andere richting.

Je kunt een afgerond of een recht flapje maken. Voor een recht flapje hecht je af als het flapje lang genoeg is naar uw smaak. Voor een rond flapje moet je na enkele rijen heen en weer haken geleidelijk aan beginnen minderen.

Als je vasten aan het haken bent is er een heel makkelijke manier om te minderen. Maak gewoon geen keerlosse aan het einde van de toer, en keer direct na de laatste vaste steek. Nadeel hierbij is dat het ronde flapje niet perfect symmetrisch rond gaat zijn. Voordeel is dat het ongelooflijk gemakkelijk is.

Als je niet in vasten aan het haken bent, of je wil gewoon wel een mooi symmetrisch flapje, dan kun je twee steken samen haken.

Hiervoor kan ik zeker de instructiefilmpjes van Drops design aanraden. Hun instructiefilmpjes zijn heel duidelijk, en ik ben er zeker van dat ik dat niet beter kan uitgelegd krijgen met fotootjes. Het wordt voorgedaan in vasten, maar het principe is net hetzelfde als je stokjes haakt. Laat 2 lussen op de naald, begin aan een nieuwe steek, en haal dan alles in één keer door.

Dus, als het flapje geslaagd is, hecht je af, en dan beginnen we aan het afwerken van de rand.

Ik neem hiervoor liefst een contrasterende kleur, maar je kan evengoed dezelfde kleur nemen als je dat mooier vindt. Maar, in mijn bescheiden mening zijn twee kleuren altijd beter dan één.

Begin waar de bovenrand van het hoesje overgaat in het flapje, daar valt de overgang het minste op. Steek de naald onder een vaste, en haal een lusje van je nieuwe draad door.



Ik vind het uiteinde het mooiste weggewerkt als je het vasthoudt bovenop de steken waar je in gaat haken. Op die manier verdwijnt het uiteinde als vanzelf in je haakwerkje, en moet je dus niet achteraf met een maasnaald dat eindje gaan zitten instoppen. Instoppen is sowieso mijn minst favoriete klusje.
Maar ik ben een klein beetje aan het afdwalen. We waren de randjes van ons GSM hoesje aan het afwerken.

Haak helemaal rondom tot je bij je beginpunt aankomt. Zet je draad vast met een halve vaste, hecht af, en nu heb je wel een uiteindje om in te stoppen.


Als je graag met een knopsluiting wilt werken, zoals bij mijn retrohoesje, heb je twee opties.

Optie 1: Je kunt een knoopsgat haken in het flapje. Maar daar ben ik zelf niet zo'n fan van (ik vind het dus te moeilijk). Als ik een knoopsgat kan vermijden zal ik dat altijd doen.

Optie 2: Zet een lusje aan je flapje, dat dan dienst doet als plaatsvervangend knoopsgat. Dit is wat ik ook gedaan heb. Als je je contrastrand aan het haken bent, pauzeer je even in het midden van je flapje. Haak van daaruit een ketting lossen, en maak met die lossen een lus die groot genoeg is voor de knop die je wil gebruiken. om je lus af te sluiten haak je terug vasten in de ketting lossen die je zonet gemaakt hebt.
Haak vasten in de losse steken tot je terug bij de rand van je flapje beland bent. Ga nu gewoon verder met het haken van je rand.

Zo. Ik hoop dat het op zijn minst een klein beetje duidelijk is, maar als dat niet het geval is, hou u dan vooral niet in, maar laat het mij weten, zodat ik daar iets aan kan trachten te veranderen.



En vooral: Veek haakplezier !!!

dinsdag 29 januari 2013

Winter wonderland

Nu de wereld weer opnieuw grijs en grauw geworden is, en de regen uit de lucht valt, kijk ik met eens zo veel plezier terug naar de foto's die vorige week nog in de sneeuw genomen zijn.

Het is toch wel raar hoe een laagje sneeuw en ijs alles kan omtoveren, een heel andere sfeer kan creëren.
Ik waande mij bijna Alice in Wonderland, maar dan zonder konijnenpijp, want daar geraak ik niet door.








De wereld kan toch schoon zijn he.

Babysloefkes


Nee nee. Ze zijn niet voor mezelf bedoeld. Ze zijn om weg te geven.

Het is vooral zeer bevredigend, zo van dat breiwerk op maat van pasgeboren voetjes. Ge begint er nog niet aan of ge hebt al een prachtig resultaat om mee te pronken.


En die pasgeboren voetjes kunnen er alleen maar schattiger op worden, als ze verpakt zijn in zo'n snoezige sloefkes.

Als ge ook maar één kindje weet in uw familie of kennissenkring, het is heel hard de moeite om erin te vliegen met breinaalden, haakpen, en wol. Die piepkleine voetjes schreeuwen er gewoon om, om zo van die gezellige, warme onweerstaanbare sloefkes. Hoe moeten die voetekes anders warm blijven?

Nu ja, het patroontje is hier terug te vinden, wol vind ge overal, kortom, excuses om het niet te doen zijn er in feite niet echt.

Laat vooral weten hoe het jullie vergaan is met jullie brei-avonturen, of ze nu op babyformaat zijn of niet.


maandag 7 januari 2013

We zijn er weer door


Phew

Dat is vooral het gevoel dat ik al een paar dagen heb. We zijn de drukste dagen van het jaar weer door. Dankzij onze kleine wolf voelden ze extra druk aan, want tussen de Kerstwensen door weerklonk er maar al te vaak een "Liam FOEI" of "NEEN", of "blijf daar af!" Hoe graag we ons ventje ook zien, het is een deugniet, met scherpe wolventandjes en een talent voor kattenkwaad. Ge zou het niet zeggen he, als hij zo schoon op schoot ligt.

Maar we zijn er dus door. De tijd om te bloggen ontbrak mij gedurende een weekje. Gelukkig is het mij wel gelukt om tussendoor een beetje te haken en te breien. Mijn wolmandje is bijna af. Alleen nog handvatjes eraan zetten.

Ik moet zeggen het haken met ZtringZ is mij heel goed meegevallen. Normaal wordt een nr 10 of 12 haaknaald aangeraden, maar ik heb een 8 genomen, om een vaster gehaakt mandje te bekomen. Misschien daarom dat het mandje wat smaller wordt naar boven toe, maar dat vind ik eigenlijk wel een leuk effect.

De 23ste en de 24ste moest het haken eventjes wijken voor het koken van een kerstmenu dat eigenlijk heel goed meeviel om te doen, en toch ook best geslaagd was. Dankuwel Nigella!

Alleen die kroketten. "Weet ge wat al lang geleden is? Zelfgemaakte kroketjes!" Nu weet ik weer waarom dat zo lang geleden was. Kroketten maken is niks, maar ze paneren, daar werd ik toch wel een beetje neurotisch van, na kroket nummer 90. Maar ze waren lekker, en naar het schijnt was de versheid te proeven. Dus het was het wel waard.

Maar ik ga toch gratin maken voor het kerstmenu van volgend jaar hoor. Daar kun je ook versheid aan proeven, en het is veel beter voor mijn geestelijke gezondheid.

Kerst is en blijft toch een leuke tijd vind ik. En de beelden en herinneringen die ermee samenhangen zijn zeer zeker de moeite waard. Voor mij althans zeker wel. Van logeerpartijtjes bij de oma vroeger, tot de allereerste complimentjes die ik ooit ontving voor mijn kerstkookavonturen.

Nu op naar het Nieuwe Jaar, dat nog een onbeschreven blad is, vol potentieel. Nieuwe ontmoetingen, toffe ervaringen, mooie herinneringen, noem maar op. Alle kansen liggen nog wijdopen. En ook dat heeft zijn charme.

Mijn goede voornemens: weer meer sporten, nieuwe dingen ontdekken, en minstens een recept klaarmaken uit elk kookboek dat in mijn boekenkast staat (ik ben verslaafd aan het kopen van kookboeken, maar sommige staan echt schandalig verwaarloosd in de kast te staan, ik zou er bijna compassie mee krijgen). En natuurlijk blijven haken en breien, maar dat is zo verslavend dat ik er niet echt een voornemen voor moet maken.

En wat zijn jullie goede voornemens?